Μια μέρα στην πόλη μου, σαν τουρίστας

Αν ήμουν τουρίστας στην πόλη μου και έμενα στο Domus Renier, θα ήθελα να ξυπνήσω γύρω στις 7.30 το πρωί, την ώρα που το λιμάνι είναι ήσυχο και άδειο….

Ανοίγω τα μάτια μου. Το σώμα μου είναι ανάλαφρο και ξεκούραστο. Πατώ ξυπόλητη πάνω στο πάτωμα. Η αίσθηση του φυσικού ξύλου μεταφέρεται αστραπιαία σε όλο μου το σώμα. Χαμογελώ. Η αρμονία και η πολυτέλεια μου δίνουν χαρά.

Πατάω το διακόπτη και οι κουρτίνες –σαν αυλαίες- μου αποκαλύπτουν το ενετικό λιμάνι. Φωτεινό, υπέροχο, προαιώνιο. Θα είναι ήσυχο για λίγη ώρα ακόμα.

Ανυπομονώ να αφρουγκραστώ την ιστορία που έχει να μου πει.

Βάζω τα αθλητικά μου και βγαίνω από το δωμάτιο. Μυρωδιά φρεσκοαλεσμένου καφέ και ψημένου ψωμιού. Παίρνω βαθιά ανάσα προσδοκίας.

Κατεβαίνω τα σκαλιά και περνάω μέσα από το εστιατόριο Ζέπος. Η θάλασσα λάμπει τόσο που με ζαλίζει. Την έχω πάντα στα αριστερά μου. Τρέχω με κατεύθυνση το Νεώριο του Μόρω. Κοιτώ. Δεν χορταίνω να κοιτώ…

Κτίρια, χρώματα, καλημέρες βιαστικές. Σερβιτόροι που χασμουριούνται ακόμα, ζευγάρια που πίνουν τον πρώτο καφέ της ημέρας. Τουρίστες που μόλις ήρθαν και δεν πιστεύουν τα μάτια τους την ομορφιά.

Έχω αφήσει πίσω μου το Γυαλί Τζαμισί και περνάω μπροστά από το Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου. Είναι μια υπενθύμιση ότι έχουν περάσει πολύ από εδώ – Ενετοί, Οθωμανικοί και Κρητικοί, ιστορίες που όμορφα παντρεύονται. Περνάω την είσοδο του Κέντρου Αρχιτεκτονικής Μεσογείου. Το ιστορικό αυτό κτήριο ανακαινίστηκε από τους αδελφούς Βαρουδάκη. Οι ίδιοι σχεδίασαν και επιμελήθηκαν την ανακαίνιση του Domus Renier.

Επιστροφή στο Domus Renier

Κατευθύνομαι προς το ξενοδοχείο. Το λιμάνι έχει αρχίσει να ξυπνάει. Έξω από το εστιατόριο Ζέπος, κοιτάζω το επιβλητικό αρχοντικό του 17ου αιώνα να στέκει αγέρωχο στο χρόνο . Κάποτε ήταν το αρχοντικό της ενετικής οικογένειας των Renier. Περνάω την είσοδο και γλιστράω στη σουίτα μου. Κοιτάζω ψηλά την πανέμορφη ζωγραφισμένη οροφή, κλείνω τα μάτια μου και για μια στιγμή, ταξιδεύω πίσω στο χρόνο. Ο σύντροφός μου έχει επιτέλους ξυπνήσει. Μπαίνω στο μπάνιο και αφήνω το ντουζ βροχής να τρέξει πάνω μου. Νιώθω ανανεωμένη, χαλαρή και έτοιμη να ξεκινήσω τις διακοπές μου. Αφήνουμε τη σουίτα μας και κατευθυνόμαστε στην αυλή για να απολαύσουμε το κρητικό πρωινό μας.

Αν υπάρχει παράδεισος, τότε είναι εδώ …